PLUSPUNTEN
- Mooie fietspaden langs de oostkust
- Mooie vergezichten over de oceaan
- Het Saumonards-bos
- Het moeras van Le Douhet
- De boulevard van La Brée les Bains
- Het Cairns strand
We fietsen door het noordelijk deel van het Franse eiland. We komen langs maritiem, religieus en architectonisch erfgoed. De vuurtoren van Chassiron, in het noordelijkste punt van het eiland, met zijn 46 meter hoogte, markeert in het landschap het "einde van de wereld". Onderweg komen we langs romaanse kerken en langs vele kleine dorpjes met hun typische huisjes in de traditionele architectuur van Oléron.
We zijn naar het eiland vertrokken met zeer grote verwachtingen. En de oostkust van dit noordelijke deel van het eiland voldeed aan deze hoge verwachtingen met de bossen van de Saumonards, de zoutmoerassen van Le Douhet en het badplaatsje La Brée les Bains. Het drukbezochte Le Phare de Chassiron was dan weer een tegenvaller en de aankondiging van een minder aantrekkelijke westkust met een fietspad langs een drukke weg. De noodzakelijke afstemming op het uurrooster van de veerboot maakte ook dat er te weinig tijd was voor een omwegje of een extraatje in de hoofdstad Saint-Pierre d’Oléron. We geven de fietsroute alsnog een 4* omwille van het potentieel, maar dan met de aanbeveling om de route te fietsen tijdens een verblijf op het eiland en niet vanuit La Rochelle.
Zoek je de betekenis van de sterretjes?
Je vindt de uitleg bij de informatie over de fietsblog op de homepagina.
Wij namen de boot vanuit La Rochelle naar het haventje van Boyardville. Maar het is aanbevolen de fietsroute te starten vanop het eiland zelf als je op het eiland verblijft. Het maakt dan niet zoveel uit of je dan vertrekt in Boyardville, La Brée-Les-Bains, Saint-Denis-d'Oléron of Saint-Pierre-d'Oléron of vanuit je verblijfplaats op het eiland.
We varen met de boot tot Boyardville waar de haven de monding vormt van het Perrotinekanaal, ooit een toegangsweg naar de zouthaven. De oorsprong ervan gaat terug tot het begin van de 19e eeuw en is direct verbonden met de geschiedenis van Fort Boyard. Boyardville biedt ook een bevoorrechte toegang tot het nationale Bois des Saumonards.
We blijven ten zuiden op de rand van het Saumonards-bos dat zich uitstrekt langs de kustlijn aan de oostkant van Île d’Oléron. Dit opmerkelijke bosgebied is het resultaat van een grootschalige herbebossingscampagne in de 19e eeuw, die tot doel had de opmars van de duinen, die geleidelijk de dorpen binnendrongen, te stoppen.
We ronden het dorp Sauzelle dat een van de oudste dorpen van het eiland is. De naam van het dorp is afkomstig van het zout (de “sau” – ook “sou” de oude Franse munt verwijst naar het zout). Het dorp is omgeven door oude zoutmoerassen die het ooit rijk maakten. Tegenwoordig zijn de zoutwerkers vervangen door veehouders, oesterkwekers en schelpdierkwekers. Aan de noordoostelijke punt van Saint-Georges d’Oléron daar waar het kanaal van Le Douhet in de buurt komt van La Brée les Bains, ligt het moeras van Le Douhet en is de activiteit van de zoutwinning wel nog goed merkbaar. Waar het kanaal de bocht naar zee maakt, kan ik met de drone mooie beelden maken van dit gebied. Het kanaal zelf werd vroeger gebruikt om de zoutmoerassen van zeewater te voorzien.
Het bijzonder milde klimaat van Oléron is gunstig voor de druiventeelt. Pineau, de beroemde “Soleil d’Oléron”, is een typisch eilandaperitief en een wijnspecialiteit die de trots is van de Oléronais. De productie op het eiland is in wezen een familieaangelegenheid, waarbij elke wijnmaker zijn eigen geheimpje heeft. In La Brée les Bains op het kruispunt van onze fietsroute met D273e1 ligt het wijnhuis van “Le Vignoble Pinard”. Een meer dan behoorlijk grote wijnmakerij waar naast wijn ook sterke dranken, pineau, pastis en andere lekkere dingen te koop zijn. We hebben nog wat plaats in de fietstas en kopen een flesje pineau en een pastis met een sterke venkelsmaak (blijkt later niet echt ons ding te zijn).
De badplaats van La Brée-les-Bains wordt aangekondigd door zijn windmolen. De badplaats zelf heeft een fijn zandstrand beschut door eeuwenoude cipressen. De stad heeft zijn authentieke charme behouden, een badplaats tussen zoutmoerassen. Langs de boulevard d’Antioche, die voor een deel voor het verkeer is afgesloten omdat er aan strandspelen wordt gedaan, staan nog de kleurrijke badhuisjes waar badgasten zich omkleedden voordat ze het water in gingen voor een verkwikkende duik. In het centrum van de stad roepen de kleurrijke steegjes en lage huizen met witte gevels ook de authenticiteit van de plaats op. La Brée-les-Bains is een rustige badplaats gebleven, waardoor het een van de meest pittoreske plekjes op Île d’Oléron is geworden.
Mooie stranden met schitterende uitzichten over de oceaan scheiden ons van Saint-Denis, de meest noordelijke plaats op het eiland Oléron. Een terrasje bij de haven kan ons bekoren om de dorst te lessen. Het onverharde fietspad naar het meest noordelijke punt van het eiland is uitdagend én mooi. De ’Phare de Chassiron’ is het meest noordelijke punt van het eiland. De vuurtoren werd in 2007 volledig gerestaureerd en is opengesteld voor publiek. En er is veel volk. Teveel naar onze zin dus rijden we meteen verder al hadden we wel graag de 224 treden beklommen om een 360° panorama te krijgen op het eiland en de oceaan.
Terwijl de westkust van het eiland in zuidelijke richting volgen, ontdekken we bij La Plage des Huttes een uniek en vredig schouwspel: een strand van cairns, of stapels stenen, die zorgvuldig zijn gebouwd door bezoekers en de lokale bevolking.
Bij het binnenrijden van Chaucre staat een schitterend beeldhouwwerk. Een oude cipres kreeg in december 2022 door Frédéric Nobili een nieuw leven. We zien een paar vissers met hun netten en een strandjutter met een koe die een lantaarn tussen haar hoorns draagt. Een mooie nieuwe bestemming voor een 120 jaar oude boom die de inwoners van Oléron niet wilden zien verdwijnen. Chaucre is een charmant klein dorpje met smalle straatjes en lage huizen met luikjes die de zon moeten buitenhouden. De naam van het dorp is afgeleid van het woord “Chancre”, wat in het lokale dialect “krab” betekent, een verwijzing naar de aanwezigheid van een nabijgelegen rotsachtig gebied waar krabben welig tieren.
Vanaf Chaucre gaat het via Domino in een goed tempo richting La Cotinière over een fietspad langs een weg met behoorlijk wat autoverkeer. Omdat we de veerboot moeten halen gebruiken we dit minder aantrekkelijke traject om wat tijd te winnen. We volgen de westkust verder langs de vele onzichtbare stranden. Vanaf La Cotinière doen we de oversteek naar de oostkust via Saint-Pierre d’Oléron, dwars door de wijngaarden van de Vignoble Vincent.
Saint-Pierre d’Oléron is de “hoofdstad” van het eiland Oléron. Rijk aan geschiedenis en erfgoed zoals de église Saint-Pierre en de “Lantaarn de doden”. Saint-Pierre d’Oléron, in het hart van het eiland, is een dynamische en levendige stad.
Ten noorden van de stad ligt het moeras van Eguille dat een beschermd natuurgebied is. De overblijfselen van de uitgedroogde zoutmoerassen, samen met de wijngaarden, getuigen nog van een ooit bloeiende economische activiteit. De kronkelende, bochtige route de l’Eguille over slechte asfalt leidt ons naar een van de mooiste plekken op het eiland Oléron, Fort Royer.
In Fort Royer dat geen fort is, vermengen land en zee zich. Zoet en zout water verenigen zich en vormen een waar toevluchtsoord voor flora en fauna. De uitzonderlijke locatie van Fort Royer, in het natuurreservaat Moëze-Oléron, biedt een typisch landschap van veelkleurige oesterhutten te midden van velden met oesterbanken.
Terug bij het Perrotinekanaal sluit onze fietslus zich en kunnen we opnieuw de oversteek maken naar La Rochelle.
L’Église Saint-Pierre is een 17e-eeuwse kerk gebouwd in de stijl van de “Contrareformatie” op de ruïnes van een romaanse kerk die tijdens de godsdienstoorlogen werd verwoest. De zeer hoge zeshoekige klokkentoren, gebouwd in 1776, maakte hem tot een ideaal herkenningspunt voor navigatie.
De “Lantaarn der Doden” is de hoogste van de tien bestaande lantaarns in Frankrijk. Hij dateert uit de 12e eeuw en werd gebouwd midden op de oude middeleeuwse begraafplaats van de stad. Op de top brandde een vlam in de lantaarn. De constructie is hol en heeft een bovenbouw met drie openingen. Hierin wordt (naar verluidt) bij het vallen van de avond een licht gehesen – meestal met een katrolsysteem – dat verondersteld wordt als gids te dienen voor de zielen van overledenen.
