PLUSPUNTEN
- De steden Sittard, Maaseik en Roermond
- De waterlandschappen langs de Maas
- Het witte dorpje Thorn
- Spargelhof Hensgens (Juppis Hof) in Havert (DL)
- De mooie fietspaden
Twee vriendinnen bedachten het Pieterpad. Een lange-afstand wandelroute van het Noord-Groningse Pieterburen naar de Sint-Pietersberg in het zuiden van Limburg. Het landschap onderweg is enorm gevarieerd, maar overal even prachtig.
Fietsnetwerk.nl maakte een serie routes van in totaal bijna 1300 km langs alle plaatsen van het Pieterpad. Ze maakten er rondjes van om altijd te kunnen terugkeren bij het beginpunt.
Deze review betreft de etappe tussen Roermond en Sittard. De route gaat langs de vele kastelen die dit gebied rijk is, langs de Maas en langs enkele Limburgse dorpjes.
Bron: Fietsnetwerk.nl
Wij fietsten deze fietslus in twee etappes. Om een lus te kunnen fietsen werd aan deze etappe van het Pieterpad, die van noord naar zuid gaat, een etappe gekoppeld van zuid naar noord. De etappe van Sittard naar Roermond gaat een groot deel over Belgisch grondgebied door het Maasland. Het was voor ons de mooiste van de twee etappes, eentje die zelfs een 5* verdient. Veel minder afwisseling en nagenoeg geen wauw-momenten kregen we langs de route van het Pieterpad zelf. Wel mooie fietspaden, maar geen echte fotogenieke plekjes. Puur fietsgenot zondermeer dus. Maar de bestemmingen van beide etappes, de steden Sittard en Roermond, zoals veel Nederlandse steden, zijn zeker de moeite waard.
Deze route is uitermate geschikt voor een weekendje weg met de fiets! In Roermond en Sittard zijn mooie hotels te vinden voor een overnachting.
Wij kozen voor een start in Sittard en een overnachting in Roermond, maar het kan ook omgekeerd. De door ons bezochte hotels vind je bij de praktische punten verder op deze fietsroutepagina.
We fietsen eerst naar het noorden. Nog niet langs het Pieterpad dus, dat gaat van noord naar zuid.
Einighausen klinkt heel Duits maar het plaatsnaambord Einekoeze doet dan weer heel Limburgs aan. Opvallend zijn hier de oude boerenhoeven met hun typische ronde toegangspoorten.
Het kasteelpark van Born werd ingericht als dierenpark. Het kasteel zelf is grotendeels vernield door een brand in 1930. Born ligt langs het Julianakanaal. Tussen het kanaal en de Maas ligt Grevenbicht. Om aan de andere kant van de maas te geraken moeten we een veerpontje nemen en dan zijn we meteen ook in Belgisch Limburg. We fietsen op de dijk met uitzicht op de uiterwaarden van de Maas. Aan de Maas vinden we veel natuurreservaten, zoals Maasweerd. Deze gebieden dienen als natuurlijke overstromingsgebieden. Het is een plezier om hier te fietsen.
Een verkoolde wilg, geworteld in zandzakjes en bekroond met een ei: zo ziet Future Fossil eruit, het kunstwerk van Koen Vanmechelen aan de Maas in Rotem (Dilsen-Stokkem). Met het werk brengt de kunstenaar een ode aan de balans tussen mens en natuur in de Maasvallei. Het maakt deel uit van de route Kunst aan de Maas.
Vanaf 1822 was de Maas op dit stuk, tussen Maastricht en Kessenich, niet meer bevaarbaar. Parallelle kanalen op Nederlands en Belgisch grondgebied, zoals het Julianakanaal, namen de rol van de Maas over.
Getuigen van de oude Maasscheepvaart zijn de nog behouden schippersherbergen van de Maasschippers, waar ook de trekpaarden konden gehuurd en vervangen konden worden: de Krauw, de Labaer en de Leeuwerik. De Maashaven lag aan de huidige Heppersteenweg, tussen de Labaer en het Veerhof. Hier lagen ook vier opslagplaatsen voor koopwaar. De restanten van de oude haven van Maaseik en de oude Maasarm zijn in het landschap nog steeds te zien.
Via de Labaerdijk naderen we Maaseik. En als wij Maaseik zien, denken we aan Jan & Hubert Van Eyck die ons op het Marktplein begroeten. Maar in Maaseik is veel meer te zien. Teveel voor een korte pauze tijdens onze tweedaagse fietstocht.
Het kerkdorp Aldeneik kennen we vandaag vooral van zijn gelijknamige wijndomein Adeneyck al verdient de Sint-Annakerk van het dorp ook onze aandacht. Deels romaans, deels gotisch, toont de kerk een opvallend mooie integratie van beide bouwstijlen.
We fietsen nog steeds op de grens met Nederland en dat merken we ook aan de naam van de poel langs de Maas, de Heerenlaak. Een laak, denk aan het Engelse woord ‘lake’, is van oorsprong een waterkundige term voor een beek, een gegraven waterloop, een poel of een plas die de grens vormde tussen twee gebieden.
Rechtover de Sint-Martinuskerk van Kessenich met zijn merkwaardige interieurschilderingen lag een Mottekasteel. In de loop van de 11de en 12de eeuw kwamen mottekastelen regelmatig voor. Een motte is een kunstmatige verhoging met steile zijden om de omgeving te beheersen of een plek te hebben die goed verdedigbaar was. Bovenop de motte stond een verdedigingswerk, waarin de heer en zijn gevolg zich konden verschansen. Dikwijls was dit een houten of stenen toren, zoals hier in Kessenich. Hier stond bovenop een opgeworpen heuvel een achthoekige toren met dikke muren van maaskeien waarvan de contouren met een metalen hek worden aangegeven.
De Thornerweg leidt ons naar het gelijknamige witte dorpje. Maar daarvoor moeten we eerst de grens over bij grenspaal 134 en bij de plek waar tijdens WOI het grenshek stond tussen bezet België en Nederland dat werd beveiligd met 2000 volt om oversteken en desertie te voorkomen. In Thorn volgen we onze eigen weg en hobbelen we over de maaskeien vol verwondering over al die schoonheid.
Wij kunnen volop genieten van mooie waterlandschappen, kanalen en plassen die allemaal een eigen naam kregen zoals de Sint-Antoniusplas en de Lange Vlieter die we bijna helemaal rond rijden tot bij de Sint-Lindertmolen in Beegden. Nog even de bossen in tot aan het Kasteel Horn dat we niet willen missen. Eeuwenlang was het in het bezit van de Graven van Hoorn en nog steeds is het privébezit.
Roermond ligt aan de Maas die zijn naam te danken heeft aan de Oude Kelten (Masō) of de Oer-Germanen. Het wordt de startplek van onze tweede dagtrip, een dag fietsen langs het Pieterpad. Tijd om deze stad aan de monding van de Roer te verkennen en een lekkere Maaslenjer te drinken. Roermond was in de late middeleeuwen een Hanzestad en een van de vier hoofdsteden van het oude hertogdom Gelre.
Vanouds heeft het landbouwbedrijf van Abdij Lilbosch -een cisterciënzer abdij van de trappisten- al een varkenshouderij. In 2000 is de abdij een samenwerking aangegaan met Livar (Limburgs varken), een onderneming van enkele Limburgse varkenshouders die onderscheidend varkensvlees met een toegevoegde waarde en unieke smaak produceren en vermarkten. De dierhouderijprincipes en waarden van de abdij boden daarvoor de basis. Zo ontstond het Livar kloostervarken. Vanaf de weg langs de abdij is er een vrije blik op een gedeelte van de varkens in hun buitenloop. Het samenspel van scharrelen en wroeten in een weelde van ruimte, unieke rassen en voeding met een melange van Limburgse granen maakt Livarvlees tot een bijzonder product, qua smaak sterk onderscheidend van andere soorten varkensvlees.
Roermond ligt aan de monding van de Roer; toch krijgen we die maar één keer te zien. De Roer stroomt dan ook oostwaarts en wij fietsen zuidwaarts. Rond Roermond zijn we aan het juiste adres voor verse asperges. Deze streek staat bekend om het “witte goud” dat groeit in de lichte zandgrond. Het seizoen loopt grofweg van half april tot 24 juni.
De ruïne van het Kasteel van de Heerlickheit Montfort is nog steeds indrukwekkend. Het ligt even buiten de kern van Montfort en is gebouwd rond het jaar 1260, in opdracht van Hendrik III van Gelre, die zich later ook ‘Heer van Montfort’ noemde. Het kasteel is eigendom van de gelijknamige stichting en is nu vooral een locatie voor evenementen. Voor ons bleef het hekken gesloten.
In Echt gaan we lunchen in Brouwerij De Valk. Deze ambachtelijke brouwerij is gevestigd in de Pannenfabriek. De brouwerij haalt het water niet uit de Maas maar het bier wordt wel vers getapt vanuit de brouwerij rechtstreeks het glas in. Misschien kunnen we hier het Livar kloostervarken proeven, een varken dat wordt gekweekt in de wat verder gelegen Abdij Lilbosch.
Bij het verlaten van Echt valt ons een mooi kapelletje op. De Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Schilberg. Volgens een legende zou een schaapherder op een dag na het bidden van het rozenhoedje een klein Mariabeeldje in een boom hebben zien staan. Hij bracht het beeldje naar de parochiekerk in Echt, maar de volgende dag was het beeldje weer op zijn oude plek terug. Zo maakte Maria duidelijk dat zij op die plaats vereerd wilde worden. Er werd een kapelletje gebouwd en voortaan kwamen mensen daar om de bijzonder voorspraak van Maria af te smeken. Het is volstrekt onduidelijk wanneer dat precies was. Dat er vóór de huidige kapel van Schilberg uit 1691 al een kluizenaarswoning heeft gestaan, blijkt uit officiële kadasterkaarten die spreken van een “eremittage” naar de eremiet (eenzame kluizenaar) die er woonde.
Onze route maakt nog een ommetje langs de Abdij van Lilbosch, die van de Livar varkens. We hebben geen geluk want de abdijwinkel is gesloten en verder is er van buitenuit weinig te zien. Alleen een Vliegtuigpropeller Monument. Maar een pijl wijst ons naar een kapelbunker in het bos. In de Tweede Wereldoorlog namen de Duitsers de abdij in beslag en bouwden naast de abdij een bunker. In de bunker waren voorzieningen voor ongeveer 200 mensen, zoals douches, slaapplekken en ook een kapel voor gebed. De Duitse bunkerkapel kunnen we wél bezichtigen.
We fietsen tussen de velden waar lekkere producten worden gekweekt, zoals asperges, zoete aardbeien en heerlijke bosbessen. We zijn in Havert, even over de grens met Duitsland, bij de Duitse boerderij van de familie Hensgens. In een fraai versierde tent van de boerderij proeven we een smaakvol drankje, zonder alcohol. Niet erg want het is lekker.
We fietsen door Tudderen (Tüddern), een van de meest westelijk gelegen dorpen van Duitsland. Het ligt pal op de grens met Nederland, op minder dan een kilometer van de bebouwde kom van Sittard. Opvallend is dat de grens hier ook een ‘harde’ taalgrens is. We zijn maar eventjes in Duitsland, maar alles wordt plots eentalig Duits, nur Deutsch.
Sittard ligt aan de andere kant van de grens, in het overgangsgebied tussen Midden-Limburg en het Zuid-Limburgse heuvelland, in het smalste deel van Nederland. Sittard is een oude vestingstad vol monumentale panden, vakwerkhuizen, verborgen stadstuinen en mooie kerken. Hier zouden we onze fietstweedaagse kunnen eindigen met een biertje op een van de terrassen van het gezellige marktplein van Sittard. Doen we! Maar de auto wacht aan de rand van de stad.
